Gisteren verklaarde de handelsrechtbank van Oost-Brabant Gravaa B.V. failliet, het in Eindhoven gevestigde bedrijf achter het innovatieve en gelijknamige bandenspanningssysteem. Nochtans was er de afgelopen maanden nogal wat te doen rond de technologie. De renners van Visma – Lease a Bike testten Gravaa regelmatig uit op bonkige kasseiwegen en Marianne Vos werd in 2025 wereldkampioen gravel op een set wielen waar de technologie in was verwerkt.
The sky leek wel the limit voor dit ‘geheime wapen’, maar het bleek onmogelijk om de innovatie goed te vermarkten en naar het grote publiek te brengen. Het Gravaa-systeem was immers prijzig: een wielset met het systeem kostte toch al snel meer dan € 3.000 en voegt zo’n 450 gram gewicht toe aan een fiets. Die meerkost is voor profrenners te verantwoorden, maar voor recreatieve en zelfs competitieve amateurs lag de drempel blijkbaar te hoog.
Hoe zit het Gravaa-bandendruksysteem in elkaar?
In de voor- en achternaaf van de wielen zitten een soort pompjes waarvan de luchtkamers automatisch gevuld worden door het draaien van de wielen. Het systeem werkt dus niet met automatische compressoren, want dan zou de UCI het ook niet toelaten op wedstrijdfietsen. De naven staan via een buisje langs één van de spaken in verbinding met het ventiel van de (tubeless) band. Tegelijk zorgt Bluetooth voor de connectie met knopjes aan de binnenkant van de shifters. Via die knopjes kan je tijdens de race lucht uit de banden laten ontsnappen (om meer grip te hebben op offroad stroken) of net toevoegen (om minder rolweerstand te voelen op asfalt).
Het is nog niet duidelijk of er een doorstart volgt voor het bedrijf of de technologie overgenomen zal worden door een andere fabrikant.
