Iedereen die dit weekend in Leuven was, heeft met eigen ogen kunnen zien dat het gravelracen z’n kinderschoenen is ontgroeid. Duizenden toeschouwers schreeuwden en juichten uit volle borst wanneer hun gravelhelden voorbij kwamen. En dat hoefde niet per se grote namen uit het peloton te zijn. Mensen supporterden voor hun papa, mama, man- of vrouwlief, broer of zus… Iedereen die zich de afgelopen maanden kon kwalificeren, mocht mee racen en net dat maakt dit soort wedstrijden en de ambiance die errond hangt zo geweldig.
(lees verder onder de foto)
MVDP tegen de rest
Toch waren de ogen van het grote publiek gericht op de wedstrijden bij de elite heren en de elite dames. Bij de mannen was Mathieu van der Poel de absolute topfavoriet. Uiteraard, zou je haast zeggen, met de conditie die hij vorige week etaleerde in Zürich. ‘Matje’ had van dit WK een doel gemaakt en dat heeft de rest geweten. Het tempo lag vanaf de start verschroeiend hoog en er scheurde zich al gauw een selecte kopgroep af, mede door toedoen van MVDP.
Op 120 kilometer van de streep sprong van der Poel al een keertje solo weg, maar nog 15 renners wisten terug te komen. Maar eens op het lokale circuit rond Leuven ontbond Mathieu van der Poel nog een keertje zijn duivels, waardoor er nog maar 6 renners konden aanklampen: Jasper Stuyven, Quinten Hermans, Florian Vermeersch, Gianni Vermeersch, Connor Swift en titelverdediger Matej Mohoric.
In de laatste ronde, bij het inrijden van het Heverleebos, stak Florian Vermeersch dan maar zelf het vuur aan de lont. Enkel van der Poel reageerde op de aanval en het duo reed weg van de kopgroep waar naar elkaar werd gekeken. Maar op 13,5 kilometer, aan het Zoet Water in Heverlee, ging MVDP nog een keer verschroeiend tekeer op een lastig oplopende grindstrook in het bos en daar had Vermeersch geen antwoord meer op.
(lees verder onder de foto)
De rest is geschiedenis: van der Poel stoomde alleen door richting Bondgenotenlaan en mocht daar zijn Canyon Grail op de streep de lucht in tillen. Florian Vermeersch werd voor het tweede jaar op rij tweede op een WK Gravel. Achter hem won Quinten Hermans de spurt voor het brons.
(lees verder onder de foto)
Bloedstollende finale
Bij de elite dames bleef de race dan weer tot op de streep razend spannend. Daar was het vooral uitkijken naar Lotte Kopecky en een sterrenensemble Nederlandse dames. Samen met niemand minder dan Marianne Vos kon zij zich al halfweg koers afscheiden van de andere dames. Hier en daar werden prikjes uitgedeeld, maar geen van beide wielergrootheden kon echt het verschil maken en wegrijden. En dus werd het een sprint op de Bondgenotenlaan waar Marianne Vos aan het langste eind trok. Zo’n 4 minuten erna reed Lorena Wiebes solo naar het brons, een eindje voor Puck Pieterse en de Duitse Romy Kasper.
(lees verder onder de foto)
Geheim wapen
Marianne Vos koerste tijdens het WK Gravel in Leuven trouwens met een geheim wapen: het Gravaa-bandendruksysteem. Dat liet haar toe om tijdens de race via een knopje aan haar stuur lucht in de banden bij te pompen of af te laten. Pompjes in de voor- en achternaaf zijn met een buisje aan één van de spaken verbonden met het ventiel en de shifters staan via Bluetooth in contact met het systeem. Het liet Marianne Vos dus toe om te sprinten op een hogere bandenspanning dan Lotte Kopecky. Meer zelfs: volgens de mechanicien van Visma – Lease a Bike was één van haar banden lek. Aangezien het systeem een verlies aan bandendruk detecteerde, bleef het constant lucht bijpompen, waardoor Vos dus door kon koersen. Had ze het Gravaa-systeem niet gehad, dan was het allicht einde verhaal geweest voor Marianne Vos.
Binnenkort lees je bij ons meer over deze technologie!
