Een gravelbike ontwikkelen die op elke ondergrond even snel is als een koersfiets: dat was de missie van de ingenieurs bij Merida. Zowel voor de naam als de looks van de fiets bleven ze dicht bij de briefing. De Mission doet de grenzen tussen snelle gravelbikes en endurance racefietsen vervagen. Al is de naamgeving niet geheel nieuw. Mensen met een olifantengeheugen en een boon voor blubber herinneren zich misschien nog de Mission CX waarmee Merida in het precoronatijdperk de cyclocrossers onder ons bediende. Deze nieuwe gravelbike heeft misschien wel nog iets van dat cross-DNA in zich, maar het is toch eerder een soort liefdeskind van de Scultura Endurance en de Silex geworden. Het frame is gemaakt van hoogwaardig CF4 carbon, er werd de nodige aandacht besteed aan aerodynamica – vandaar ook de nieuwe, geïntegreerde Team SL GR1P cockpit – en de geometrie van de fiets is afgestemd op steeds sneller wordende gravelraces. Verwacht je dus aan een vrij steile balhoofdhoek voor een direct stuurgedrag, een lage stackhoogte voor een agressieve zithouding en een trapas die diep in het frame zit waardoor je zwaartepunt lager wordt en je meer stabiliteit ervaart, zeker aan hogere snelheden.
(Lees verder onder de foto’s)
De fiets moest voor de ingenieurs van Merida niet enkel aanvoelen als een offroad racefiets, hij moest er ook zo uitzien. Ook de mogelijkheid om een voorderailleur en dubbel voorblad te monteren, wou men behouden en dus volgde een heel gedurfde keuze: de maximale bandbreedte in deze fiets is 40 mm. Zo hoefde Merida niet te werken met een liggende achtervork die een stuk naar beneden knikt of andere trucjes van de foor die ruimte creëren voor breder rubber. Toen we tijdens de productpresentatie in Girona bij dat puntje waren aanbeland, hoorde je bij enkele collega-journalisten dat de sluitspieren zich toch spontaan vacuümtrokken. Merida zwemt hiermee dus wat in tegen het ‘wider is better’-idee dat tegenwoordig een soort dogma is geworden onder fietsconstructeurs. Heel wat andere merken trekken bij hun nieuwste gravelracers immers de maximale bandbreedte verder op, net om de fietsen ook in races over wat technischer en bonkiger terrein inzetbaar te maken.
Dat achter deze keuze vraagtekens geplaatst zouden worden, daar werd door de product managers van Merida op geanticipeerd met een waslijstje aan redenen waarom ze aan die 40 mm vasthouden. Smallere banden houden het stuurgedrag van een fiets levendiger, ze vormen een aerodynamischer geheel met de meeste velgen van gravelwielen, reële bandbreedtes kunnen nogal variëren wanneer een band op een velg is gemonteerd en dus houdt Merida er een eerder conservatieve, theoretische maximumwaarde op na… Feit is dat je afhankelijk van de band- en velgcombinatie en de hoeveelheid modder op een parcours weldegelijk nog iets breder rubber kan monteren. Dat bewees Matej Mohoric trouwens ook tijdens Sea Otter Europe in Girona, waar hij koerste met 45 mm brede banden in het Mission frame. Mohoric toonde bovendien ook op het WK Gravel in Maastricht aan wat een snelle knaller die nieuwe Mission is, door er prompt de bronzen plak weg te kapen.
(Lees verder onder de foto’s)
Ondanks het feit dat de Mission echt wel ontworpen is voor fanatieke gravelracers, wil Merida ook potentiële klanten bedienen die de fiets misschien wel als (winter)fiets op de weg willen gebruiken. Vandaar de bevestigingspunten voor spatborden en het tegenwoordig haast onvermijdelijke opbergvak in de onderbuis. Zo’n klep onder de bidonhouder is heus niet altijd even handig, maar Merida heeft een heel net dekseltje met magnetische Fidlock-sluiting uitgewerkt. Daardoor wordt het openen en sluiten van de interne brooddoos wel heel makkelijk.
(Lees verder onder de foto’s)
Verder kan op de bovenbuis ook een frametasje gemonteerd worden waar je je gels en repen in kwijt kan tijdens een wedstrijd of snelle tocht. Wat trouwens ook in het voordeel van de Mission als pretraket spreekt, is het lage gewicht van het topmodel, de Mission 10K. Amper 7,6 kilo weegt die volgens Merida in maat medium en dat is voor een gravelbike toch echt wel een waarde waarmee je op een bank vooruit en een kus van de juf kan rekenen.
(Lees verder onder de foto’s)
Bovendien is de carbon Team SL GR1P cockpit er eentje waarover goed is nagedacht. Op de shifters, die sowieso wat naar binnen zijn gepositioneerd, is hij lekker smal, terwijl hij naar de uiteinden toe flink uitwaaiert en de drop toch beperkt blijft. Resultaat? Een prima in de hand liggend stuur dat een pak controle biedt over deze gravelbike. Het maakt dat de Mission amper gewenning nodig heeft. Al tijdens de eerste testkilometers op de meer vlakke gravelwegen in de buurt van Girona, voel ik me op mijn gemak. En ook op asfalt bolt en accelereert de nieuwe Merida Mission 10K geweldig. De brede Zipp 303 XPLR SW-wielen in combinatie met de soepele Goodyear XPLR Slick 40-banden doen op dat vlak natuurlijk hun duit in het zakje. Toch heeft die medaille ook een keerzijde. Ondanks de tubeless montage en het feit dat de Goodyear-banden en Zipp-velgen in principe op elkaar zijn afgestemd, werd ons groepje testredacteurs op de meer technische offroad paden in de heuvels rond Girona meermaals getrakteerd op lekke banden. Ik ook moest eraan geloven. Het had de voorbije dagen en weken enorm veel geregend in de regio, waardoor er op nogal wat plaatsen diepe geulen dwars over de paden heen zijn uitgespoeld. Geen ideale setting voor banden met amper profiel. Daarnaast bieden de hookless velgen met hun grote interne velgbreedte van 32 mm wel een stabiele basis, maar 40 mm is de smalste bandenmaat die je op deze wielen kan monteren en dus loop je wat meer risico op perforaties in de zijwanden van je banden. In sommige afdalingen had ik wat extra rubber dus zeker wel kunnen appreciëren.
Na een testrit van zo’n honderd kilometer in Catalonië wist de Mission me vooral te bekoren met zijn intrinsieke snelheid en het goed uitgebalanceerde stuurgedrag waaraan je snel went. Anders dan je misschien op het eerste gezicht zou vermoeden, is de Mission geen nerveuze patserbak, maar een fijn te bedienen instrument. Ook de trillingsdemping van het frame en de ronde Team SL carbon zadelpen mag er wezen. Zet deze fiets dus gerust in het rijtje tussen de Canyon Grails, de Factor Ostro Gravels of de Colnago G4X’en van deze wereld. Ik zou het dan ook verre van een straf vinden om met de Mission in Vlaanderen zowel op gravel als op de weg rond te rijden. Ik heb immers wel een boon voor snelle gravelracers en hun multi-inzetbaarheid die hen ook op onze typisch Vlaamse betonbanen en verweerde asfaltwegen prima ‘compagnons de route’ maakt. In die optiek is die 40 mm als maximale bandbreedte ook niet onoverkomelijk. Maar wanneer je toch op minder geprepareerde paden of aardewegen belandt, is het draaien, keren en slalommen geblazen om uitstekende stenen of boomwortels te omzeilen, eerder dan er simpelweg overheen te knallen.
De Mission wordt uitgebracht in vijf varianten, telkens met dezelfde carbon lay-up onder het lakwerk en met een goeie prijs-kwaliteitverhouding. De Mission 10K zoals ik hem in Spanje aan de tand kon voelen, is het topmodel met naast de Zipp 303 XPLR SW-wielen ook een SRAM Red XPLR AXS 1×13-speed groepset aan boord. Voor die fiets betaal je € 8999. Daarnaast heb je de Mission 9000 voor € 5999 met Zipp 303 XPLR S-wielen en SRAM Force XPLR AXS-onderdelen. Fiets je liever met een Shimano 2×12-speed GRX Di2-groepset? Dan kies je voor de Mission 7000 die Reynolds carbon wielen heeft en € 4999 kost. De Mission 6000 duikt met zijn SRAM Rival XPLR AXS-onderdelen, alu DT-Swiss wielen en een prijskaartje van €3699 een eind onder de 4000 ballen. En tot slot biedt Merida ook nog de Mission 4000 aan met mechanische 2×10-speed GRX400-onderdelen voor € 2399.
Meer info vind je op merida.be.
